Putenza dâ poisia

Un misi o dui iu potti fari finta
di ‘un ci pinsari, d’essiri un amicu,
‘n angilu, un jaddu scugghiu e cuntenti.
Fui autista, stafferi e cammareri.
Ti cunnuciu, mi cunnucisti a fari
shopping ê munni munni, sempri appressu,
mpinnutu a tia comu ‘na bursetta,
comu un cani fideli. E tu cuntenta
ca ‘un faciamo cchiù ddi cosi tinti.
E quann’eramu suli nnâ me casa,
tu t’assittavi e iu ristavu addritta,
arrassu dô divanu. Poi, un jornu,
Iu m’assittai luntanu, all’atra punta,
‘u libro galïottu chi tu sai
ncapu ‘i dinocchi. Ti liggiu dui versi,
forsi quattru e – putenza dâ poisia!,
tu ti ncugnasti esi esi a mia.
‘U peri ncostu ô peri, lu me guvitu
a lu to pettu… M’acchianau ‘u lammicu.
Ti gattigghiai un piliddu di l’aricchia
e tu: “lassami stari, haiu famigghia,
ammògghila, chi fai!”…
‘U libru cari ‘n terra, un jitu rintra
‘u scoddu, lu me ciatu a lu to coddu,
‘na minna scummigghiata e, suspirannu,
ccu l’occhi a pampinedda – ah, chi guai! –
ti rassignasti arreri a fari dannu.